Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży w Bodzentynie przygotowało pełną humoru i fantazji opowieść o starym poczciwym diable, który naraził się władzom piekielnym, zaniedbując czartowskie obowiązki. W Długich Kabatach ludzie przestali grzeszyć. Nikt ich nie straszył i demoralizował. Przez długie lata ani jedna dusza stamtąd nie trafiła do piekła. Aby sprawdzić, kto odpowiada za tak haniebny stan rzeczy i rychło naprawić zło, z czeluści piekielnych przybywa uczony wysłannik samego Belzebuba. Choć gorliwie zabrał się do dzieła i wiele wskazuje na to, że moce piekielne bliskie są zwycięstwa, następuje niespodziewany zwrot akcji...
Sztuka Jana Drdy „Zapomniany diabeł” to moralitet na wesoło. Powstaje pytanie: Czy można śmiać się z diabła? Diabeł jest istotą od człowieka o wiele inteligentniejszą, bardziej przebiegłą, a przede wszystkim stawia sobie za cel unieszczęśliwienie człowieka, doprowadzenie go do potępienia. Zatem śmiech z kogoś takiego jest wyrazem albo braku rozsądku, albo pewności, że jest z człowiekiem ktoś silniejszy od szatana. Przedstawiciele KSM-u zdają się mówić: Jesteśmy z Chrystusem i dlatego nie mamy się czego bać! Diabeł jest w sytuacji tragicznej, skazany na wieczne męki piekielne. Jeśli będziemy mocno trzymali się Pana Boga, to chociaż szatan będzie nas kusił, podejmował próby by nas zniszczyć, tak naprawdę niewiele zdziała. W prezentowanym przedstawieniu - jak w każdej baśni - wszystko jest możliwe: nawet diabeł może się nawrócić. Każdy ma szansę na nawrócenie. Warto o tej prawdzie pamiętać i wziąć ją sobie do serca. To ważny morał z tej przezabawnej historyjki.
Rzeczywiście sztuka była świetną zabawą zarówno dla aktorów, jak i przybyłych widzów. Liczne salwy śmiechu i długotrwałe brawa na stojąco są na to najlepszym dowodem. „Zapomniany diabeł” odniósł sukces. Potwierdza się zasada, że mówienie o istotnych sprawach w sposób lekki, a na dodatek jeszcze humorystyczny trafia do ludzi.

ks. Marek Blady